Blues legende Wallace Coleman met akoestisch concert bij Paco Plumtrek.

Almelo, 14 maart 2019

Met de 83-jarige Wallace Coleman verwelkomt Paco Plumtrek
een van de laatste echte connecties met de blueshelden van weleer.
In 2002 won deze levende legende de Living Blues Award for Best Musician
en geldt als een van de beste blues-harpspelers van dit moment.
Muzikaal is hij hťťl diep geworteld in de Ďold style, real deal Bluesí.

Wallace Coleman leerde zichzelf spelen op een mondharmonica van 50 dollarcent.
Zijn inspiratie haalde hij uit de muziek van Little Walter en Sonny Boy Williamson.
Begin jaren 80, na zijn pensionering, begon hij in het openbaar op te treden.
The Bluesmaster Robert Jr. Lockwood, een man die nooit een harmonicaspeler wilde,
was zo onder de indruk dat hij Coleman vroeg in zijn band te komen.
Dit was het begin van een prachtige muzikale samenwerking.

In 1997 bracht hij zijn eerste soloalbum, Wallace Coleman, uit,
er zouden nog zes albums volgen en hij speelde op het Chicago Blues Festival,
het King Biscuit Blues Festival, het Lucerne Blues Festival en toerde in Japan en BraziliŽ.

De Almelose bluesliefhebber Robert Slim heeft hem dit vroege voorjaar
voor een korte tour van vier optredens in Nederland, BelgiŽ en Duitsland uitgenodigd.
Met als kers op de taart een akoestisch optreden bij Paco Plumtrek,
samen met de geweldige bluesgitarist Little Boogie Boy Hein Meijer en Jody Getz.
 

Bij binnenkomst merkte Wallace Coleman (Wally) op dat hij het podium
wel de sfeer van een 'juke joint' (sfeervolle, informele plek voor muziek e.d.) vond hebben.
 

Het akoestische optreden werd begonnen met twee solo nummers door bluesgitarist
Hein 'Little Boogie Boy' Meijer, die zgn. 'Happy Blues' speelt.
 

Daarna werd Wallace op het podium gevraagd en zetten ze samen het nummer Mojo Hand in.
 

Na het tekstueel wat aangepaste Robert Johnson nummer Sweet Home Chicago
(werd 'Back to that same old place ... Memphis Tennessee') kwam Jody Getz het duo versterken.

 

GedrieŽn speelden ze ondermeer nummers van Big Bill Broonzy (Black, Brown & White),
Brownie McGhee's Raise A Ruckus Tonight, El Captain van Memphis Slim en na
'the real story about Stagalee', de vooral van Charley Patton bekende spiritual I Shall Not Be Moved.

 

Na de pauze volgden nog meer blues classics
(inclusief grappige discussie over de te spelen toonsoorten bij enkele nummers),
zoals de traditional Midnight Special, Blind Lemon Jefferson's Matchbox Blues,
maar ook het zomerse Caribische geluid van Harry Belafonte's Island In The Sun.

 

Met een toegift in de vorm van een instrumental werd het uitverkochte concert beŽindigd.

Foto's: Marcel Pullen

Tekst: Paco Plumtrek
Voorpagina
Zie ook: http://www.pacoplumtrek.nl
 Begin van de pagina